Αθήνα: Μεγάλη συγκέντρωση για την επέτειο της τραγωδίας των Τεμπών, αναζητείται το δια ταύτα

Πέρα από τιμωρίες και παραιτήσεις υπευθύνων και ανευθύνων ένα πρακτικό και συγκεκριμένο αίτημα των σημερινών κινητοποιήσεων θα μπορούσε να είναι η επανεθνικοποίηση/κοινωνικοποίηση των σιδηροδρόμων (κάτι που συμβαίνει και σε άλλες χώρες όπως το Ηνωμένο Βασίλειο) και η συνολική αλλαγή μοντέλου στις μεταφορές, με σοβαρή ενίσχυση των οικολογικότερων. Αλλιώς θα καταγραφεί ως μια ακόμη κατά πάντων απολιτίκ αγανάκτηση η οποία τελικά ευνοεί μόνο την ακροδεξιά, δηλαδή τα μπουλντογκ του κατεστημένου. Η ογκωδέστατη συγκέντρωση ολοκληρώθηκε με την καθιερωμένη παράσταση των κουκουλοφόρων με κράνος και των κουκουλοφόρων με κουκούλα. Το 80% μάλλον ικανοποιημένο με το θέαμα, με το 40% να καταριέται τους "αναρχικους", και το άλλο 40% να χαίρεται κατά βάθος που έγινε τζερτζελές (ίσως όχι αρκετός), και πίσω στο στρημινγκ στο τηλέφωνο. Ένα 5% έχει μεταναστεύσει, και ένα άλλο 5% πιστεύει και ελπίζει ότι ασφαλή τραίνα και ποιοτική διαβίωση θα φέρει ένα άλλο κοινωνικοοικονομικό σύστημα. Ένα 10% ριζοσπαστικοποιείται προς τα ακροδεξιά με ότι αυτό συνεπάγεται. Η πλειοψηφία ουσιαστικά βολεύεται με αυτό που βλέπει/ζει, και ας σιχτιρίζει τους άλλους, οπότε και ψηφίζει ανάλογα. Διότι κι ας μαζευτεί 100.000 κόσμος (ο Μπιρσίμ θα προσέθετε και ένα μηδενικό) ο άλλος (ο εκάστοτε άλλος - δεν έχει ιδιαίτερη σημασία καθώς εξαφανίστηκε προ, επί, και μετά-μνημονίων η Αριστερά/Κεντρο-Αριστερά ως ολοκληρωμένη, πειστική και πραγματικά διαφορετική πολιτική πρόταση) σου μαζεύει 3.000.000 ψηφαλάκια. Για την έρπουσα, σε αργή κίνηση, ιδιωτικοποίηση της Παιδείας και της Υγείας, πόσοι από αυτούς που πήγαν σήμερα θα διαδηλώναν; Τα θύματα θα είναι αόρατα. Ενώ κανείς δεν κάνει πλάνο για την μεγάλη Ανεργία που έρχεται. Αυτά όλα ίσως σημαίνουν ότι πέρα από (την ανάθεση σε) κόμματα (τα οποία εξάλλου είναι προαιρετικά για τη δημοκρατία) κλπ, πρέπει να πειραματιστούμε, όσοι ενδιαφέρονται τουλάχιστον, με νέους (αμεσο)δημοκρατικούς, εθελοντικούς, συλλογικούς τρόπους οργάνωσης της οικονομίας, της κοινωνίας και της εξουσίας ξεκινώντας από τη βάση, τη γειτονιά, το χώρο εργασίας και βλέπουμε. Τι απέγιναν εκείνες οι αγορές χωρίς μεσάζοντες που είχαν βγει στην κρίση, ενώ τώρα όλοι γκρινιάζουν με την ακρίβεια των καρτέλ;